Henryk Klimczak, urodzony 19 stycznia 1925 roku w Bielsku-Białej, był postacią niezwykle ważną w polskiej historii jako działacz partyjny oraz państwowy.
Jako ekonomista i dyplomata, Klimczak wniósł znaczący wkład w rozwój kraju. W latach 1984–1988 pełnił funkcję podsekretarza stanu w Urzędzie Rady Ministrów, co potwierdza jego rolę w kształtowaniu polityki państwowej.
Życiorys
Henryk Klimczak, syn Rudolfa i Marii, rozpoczął swoją edukację w Bielsku-Białej, gdzie do 1939 roku ukończył dwie klasy gimnazjum. W czasie II wojny światowej pracował w fabryce J. Krywult, zarówno w swoim rodzinnym mieście, jak i w Oświęcimiu. Po zakończeniu służby wojskowej w 1947 roku, podjął dalsze kształcenie, studiując w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Szczecinie, gdzie uzyskał dyplom w 1951 roku. Dodatkowo, ukończył studia na Wydziale Handlu Zagranicznego Szkoły Głównej Służby Zagranicznej, zdobywając magisterium w 1953 roku. W trakcie swoich studiów aktywnie angażował się w działalność Związku Młodzieży Polskiej, kierując zarządem uczelnianym.
Od 1947 roku należał do Polskiej Partii Robotniczej, a następnie do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 50. pełnił ważne funkcje jako członek plenum i egzekutywy Komitetu Dzielnicowego Warszawa-Śródmieście. Zajmował również stanowisko sekretarza Komitetu Zakładowego w Najwyższej Izbie Kontroli w latach 1957-1959 oraz był członkiem KZ w resorcie handlu zagranicznego i Urzędzie Rady Ministrów.
W 1951 roku rozpoczął pracę w centrali handlu zagranicznego „Paged”, a następnie pełnił funkcje radcy w Ministerstwie Szkolnictwa Wyższego i Nauki oraz starszego inspektora w Ministerstwie Kontroli Państwowej. Na przełomie lat 1961-1965 sprawował funkcję wicedyrektora departamentu kontroli w Ministerstwie Handlu Zagranicznego, a od 1965 do 1969 roku był attaché i radcą handlowym w ambasadzie w Tunisie.
W latach 1969-1972 Klimczak był członkiem Komisji Planowania przy Urzędzie Rady Ministrów. Od maja 1972 do lutego 1984 roku pełnił rolę doradcy wicepremierów Kazimierza Olszewskiego, Jana Kępy, Mieczysława Jagielskiego i Janusza Obodowskiego. Od 1 marca 1984 do 15 kwietnia 1988 roku pełnił funkcję podsekretarza stanu w Urzędzie Rady Ministrów oraz był sekretarzem Komisji Koordynacji Współpracy Gospodarczej i Naukowo-Technicznej z Zagranicą.
W 1955 roku został odznaczony Medalem 10-lecia Polski Ludowej, co świadczy o jego zaangażowaniu w pracę na rzecz kraju.
Przypisy
- a b c d Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 06.01.2023 r.]
- a b Barszcz 2014 ↓, s. 350.
- M.P. z 1955 r. nr 99, poz. 1387
Pozostali ludzie w kategorii "Polityka i administracja":
Jerzy Jachnik | Radosław Ostałkiewicz | Przemysław Drabek | Grzegorz Puda | Józef Łopatka | Rudolf Seeliger | Małgorzata Paprocka | Bożena Kotkowska | Zbigniew Wawak | Andrzej Płonka (samorządowiec) | Helena Bursiewicz | Andrzej Grajewski | Zofia Skrzypek-Mrowiec | Rafał Muchacki | Stanisław Pięta | Tomasz Kalita | Rafał Borutko | Rudolf Lukas | Mariusz Lesław Krogulski | Grażyna Staniszewska (polityk)Oceń: Henryk Klimczak